De laatste vanuit Spanje

Aaaaaah, het is 27 juni en dat betekent dat ik morgenvroeg Valencia ga verlaten. Het is écht zo ontzettend snel gegaan, maar tegelijkertijd voelt het ook alsof ik hier al ontzettend lang woon. Alles is zo gewoon geworden. De straten, de huizen, de winkels, de parken, de mensen. Alles voelt als thuis. Ik dacht altijd dat het stom overdreven was als mensen zeiden dat ze verliefd waren geworden op een stad, maar nu weet ik ook zeker dat het kan: Valencia, ik hou van je.

Woensdag was de laatste échte schooldag en na school ben ik met Olivier en zijn moeder (want die was een dagje hier) gaan lunchen bij Lanbrusqueria. (Dat leuke, goedkope en heerlijke Italiaanse restaurantje waar ik al zo vaak ben geweest). Daarna ben ik toch maar naar huis gegaan om te leren voor het examen van de volgende dag, want ik wilde het toch wel heel erg graag halen. 

Donderdag was het examen, en aaah, het was toch best wel moeilijk. Het lezen en spreken ging heel goed, maar de rest was toch wel lastig. Na school ben ik naar huis gegaan om te beginnen met inpakken en daarna ben ik met Olivier ijs gaan eten bij Muuuu, de leukste ijszaak van Valencia waar we inmiddels vaste klant zijn. Daarna wilden we nog een wijntje drinken bij Enbabia, het leuke café in mijn straat, maar uiteindelijk bleek dat het dicht was en hebben we maar wijn gehaald bij de Mercadona en bij mij op de bank wijn gedronken en een beetje gefilosofeerd over hoe mooi het leven in Valencia is. 

En vandaag is alweer vrijdag. Vanochtend hoorde ik dat ik de test gehaald heb, dus officieel nu op B1 niveau zit. Jeeeee! Dat was mijn doel en ik ga nu mooi met een certificaat naar huis waar B1 op staat. Vanmiddag heb ik al afscheid genomen van mijn huisgenootje (want zij vertrok vanmiddag al) en helaas ook van Sergio, de leukste Zwitser van de wereld. Zo'n beetje alles is ingepakt nu en morgenvroeg verlaat ik om half 8 mijn fijne appartementje. 

Het was zo ontzettend prachtig hier. Ook al is het echt niet altijd makkelijk geweest, ik ben zo ontzettend blij dat ik dit heb gedaan. Ik heb hard gewerkt om het allemaal te kunnen betalen maar het was het dubbel en dwars waard. Ik kan een aardig woordje Spaans spreken, heb geleerd hoe het is om op mezelf te wonen, heb geweldige mensen ontmoet en vrienden voor het leven gemaakt en most of all heb ik mezelf leren kennen. Alleen op reis gaan is een geweldige ervaring, en er dan ook nog fijne mensen ontmoeten om het mee te delen is al helemaal prachtig. Zoals Alexander Supertramp zei: "Happiness: only real when shared."