Over de eerste dag

Tranen prikken achter mijn ogen als ik dit artikel schrijf: als ik terugdenk aan het afscheid van gisterochtend moet ik weer bijna huilen. Het zijn misschien de perikelen van de eerste dagen hier, maar ik mis thuis verschrikkelijk. Misschien omdat ik nog zo moet wennen...

Om half vijf op zaterdagochtend was ik met papa, mama en Sjoerd op Schiphol. We hebben even een broodje gegeten en toen begon het echte afscheid nemen. Steeds maar spookte door mijn hoofd waar ik nou helemaal aan begon en dat het helemaal niks voor mij was om twee maanden van huis te zijn. 

De vlucht ging gelukkig heel snel en ik werd op het vliegveld opgehaald door een chauffeur. Hij bracht me naar mijn appartement. Ik vroeg eerst een aantal dingen in het Engels aan 'm, maar daar kwam weinig antwoord op. In het Spaans wilde het niet echt lukken want we begrepen elkaar niet, dus uiteindelijk ben ik maar stil geweest. Hij zette me af voor  het appartement en gaf me de sleutels. Ik ging naar binnen en trof een ongelooflijke rotzooi aan, en drie kamers waarin iedereen sliep. Uiteindelijk heb ik maar iemand wakker gemaakt en zij bleken helemaal niet te weten dat er een nieuw iemand zou komen. Sterker nog: degene wiens kamer ik zou krijgen lag nog in bed. Het hele appartement stonk naar rook want iedereen blijkt gewoon binnen te roken, ik heb maar meteen gezegd dat ik dat niet zo fijn vind. 

Uiteindelijk ging die jongen zijn bed uit en zijn spullen pakken en vertrok. Toen kon ik dus mijn kamer in om het op te ruimen en in te richten. Het was allemaal niet zo'n fijn begin en eigenlijk wilde ik meteen naar huis. Ik heb toen toch maar alles uitgepakt en ingericht en ben gaan douchen en omkleden. Kort daarna kwam er wel iemand namens de school nieuwe lakens brengen, maar inmiddels had ik de vorige al gewassen en mijn eigen beddengoed erop gedaan. Mijn twee huisgenootjes (een meisje uit Canada en een meisje uit Frankrijk) zaten vooral op hun kamer en zeiden weinig tegen mij. Zij zijn hier allebei al drie maanden en volgens mij aardig goed bevriend inmiddels. Ze zeggen uit zichzelf ook niks tegen mij, alleen als ik iets vraag of een gesprek begin. Een beetje onwennig en ongemakkelijk..

In de middag ben ik zelf maar even naar buiten gegaan om wat boodschappen te doen en rond te kijken. Ik ben even in een parkje gaan zitten om wat te eten en toen even op zoek gegaan naar waar mijn school zit, maar ik kon het niet vinden. Eenmaal in het appartement wilde ik eventjes gaan slapen omdat ik zo moe was, maar het lukte niet echt. Gelukkig kon ik daarna even met Bart afpreken (een vriend van Sjoerd die dit jaar in Valencia studeert). Het was fijn om even Nederlands te kunnen praten met iemand die ik een beetje ken hier en hij heeft me een stukje van Valencia laten zien met mooie pleinen en fonteinen. We hebben ijskoffie gedronken en zijn toen weer terug gelopen, waarna ik even wat avondeten bij de supermarkt heb gehaald en gegeten heb in de woonkamer van ons appartement. 

Om 22 uur vielen mijn ogen echt dicht (ik had immers maar een uurtje geslapen die nacht ervoor) en toen ben ik naar bed gegaan. Mijn huisgenoten heb ik niet meer gezien, maar ik geloof dat ze nog gingen stappen die avond. 

Ik vind het allemaal best wel wennen hier. Dat is natuurlijk logisch: een vreemde stad, een vreemde taal, vreemde mensen en geen thuis-gevoel. Ik mis thuis dan ook heel erg, hopelijk wordt dat snel een beetje minder. Gelukkig beginnen maandag de lessen op de taalschool, dus zal ik mensen ontmoeten die hier ook nieuw zijn. 

Liefs,
Wies